شعر در وصف مکانیک
من مکانیکی ام و از رشته ام می گریزم من روانی گشته ام
دیگر از دینامیکم خم شد کمر گشته پیشانی چروک وطاس سر
هیکلم مثل دماسنج خم است غر زدن از بهر ترمو 2 کم است
دوستان جان خدا یاری کنید بهر طراحی شما کاری کنید
جان من از درس سیالات نگو نازنین چشمم دگر رفته ز سو
روز وشب در پیش هر استاد خویش می گذارم من گرو ناچیز ریش
(جان من نیروگهم را پاس کن یک نگه بر سر و موی طاس کن)
درس موتور از کجا داند که من بعدها باید بگیرم زیل و زن 
کاین چنین بر سر بلاها می اورد این سئوالات از کجا می اورد
کی کنون اخر به من زن می دهد به اجل دخترش تن می دهد
بعد پاسی تمام این دروس می شوم شاگرد صفر اتوبوس
تهران و تبریز را کردن هوار می شود اینده سیروس خوار
سلام